نمی دانم جنسش چیست ولی وقتی کسی را که دوست داری در زندگی ات وجود ندارد، غمی زیر پوستت می خزد، نه در سر، نه در شکم فقط زیر پوست، مانند سیالی جاری می شود و در بر می گیردت.

دانشمندان یافته اند اگر در ذهن تان دویدن را تجسم کنید، مغزتان پیام دویدن را به پا می فرستد و عضلات پا مجازی فعالیت می کنند. با این حساب می شود گفت که وقتی به کسی که از دست داده اید فکر می کنید، مغزتان ممکن است لحظه هایی را بازسازی کند که او را در آغوش گرفته اید، پس به اندام حسی زیر پوست تان سیگنال می فرستد. شاید این غم یک جور سرخوردگی باشد از فرستادن سیگنال های بی جواب.

به گودو نگاه کردم که سر خم کرده بود روی غذا و گفتم قوز نکن این قدر، کمر درد می گیری و بعد شانه اش را گرفتم و راستش کردم.  گودو گفت آخه این طوری می ریزه.

گفتم به جهنم.